Toen ik voor het eerst het idee kreeg om ooit naar Istanbul te gaan, vele jaren terug, ben ik ook op het idee gekomen om te gaan aquarelleren. Al die dagen rondlopen in zo'n stad zou teveel van het goede zijn. Vandaar dat ik ook m'n spullen mee heb genomen en dit wordt de eerste dag om wat te gaan schilderen. Sultanahmet lijkt me een mooie plek om te beginnen.
Dus na een goed ontbijt pak ik m'n spullen in en vertrek weer. Maar voor ik aan het schilderen sla, bezoek ik nog even de tombe van Sultan Ahmet, de naamgever van de buurt. Als ik de tombe verlaat sta ik recht tegenover de Aya Sofya. Dat lijkt me een mooi onderwerp.
Ik zoek een mooi plekje uit en begin te tekenen. Al snel blijkt dat elke vorm van activiteit in de felle zon wel erg tot zweten leidt, maar een plek in de schaduw is niet te vinden. Is wel te vinden natuurlijk, maar dan zie je niets...nee, aan "artiesten" is niet gedacht.
Niet alleen de felle zon blijkt lastig. Ook de vele toeristen die even een kijkje komen nemen maken het aquarelleren toch net iets anders dan normaal. Hoogtepunt in deze is wel de groep Japanners die om me heen komen staan. Gelukkig wil er niet eentje met me op de foto.
Het tekenen werkt heel ontspannend en de tijd vliegt. Ik merk dan ook niet dat ik er een tijdje mee zoet ben. Je moet wel snel werken in de zon, want het water droogt op waar je bij zit. Hetgeen voor waterverf niet echt een goede ontwikkeling is. Maar uiteindelijk is er dan toch een resultaat waar ik wel tevreden mee ben. Voldaan zoek ik een ander plekje.
Het wordt een bouwwerk naast de Blauwe Moskee. Maar dit lukt voor geen meter. Het tekenen gaat nog wel, maar het schilderen wordt een grote chaos. En als ik ook nog eens voel dat mijn armen aan het verbranden zijn (de knieën merkte ik pas later) vind ik het welletjes. Het is bovendien al ver na lunchtijd en ook een artiest kan niet van de lucht leven. Later blijkt het bouwwerk een fontein te zijn ter ere van Kaiser Wilhelm II. Dat verklaart veel.
Ik snak naar iets koels en mijn oog valt op de McDonalds, waar ik een dubbele Köfte-burger neem. Ook bij de McDonalds eten we wat de pot schaft. Na een tijdje van de koele cola en de airco te hebben genoten ga ik weer naar buiten en besluit een rondje te lopen voor ik een volgende plek uitzoek. En tijdens dit rondje gebeurt het. M'n buik begint te rommelen, begint behoorlijk te rommelen, begint erg te rommelen. Ik heb zo'n voorgevoel dat het weer de McDonalds wordt, nu voor een andere reden. En inderdaad, de laatste meters moet ik rennend afleggen, maar ik weet alles droog te houden.
Er blijft een onprettig gevoel in m'n buik hangen en ik besluit maar weer terug naar het hotel te gaan. Ook dat haal ik net op tijd en ik begin me af te vragen waar het mis gegaan kan zijn. Zou het dan toch het eten van gisteravond zijn geweest? Ik weet het niet, maar besluit wel er niet meer terug te komen. Ik werk wat Norit naar binnen en realiseer me dat de Grand Prix wordt uitgezonden. Dus liggend op m'n bed zie ik Schumacher maar weer eens winnen.
M'n maag is inmiddels tot rust gekomen en ik besluit het schilderen gewoon op het dakterras voort te zetten. In de lobby van het hotel koop ik wat ansichtkaarten van Istanbul, waarbij vooral de kaarten met de Blauwe Moskee mijn voorkeur hebben. Ik sleep alles naar boven, zoek een plekje in de schaduw en begin aan m'n volgende aquarel. Het loopt allemaal voorspoedig en zonder verder gestoord te worden door lichamelijk ongemak kan ik in alle rust m'n werk afmaken. Opnieuw besef ik dat je op een heel andere manier naar een gebouw kijkt als je het tegelijk tekent of schildert. Jammer dat het zoveel tijd kost, anders zou het een ideale manier zijn om de hele stad zo te bekijken.
Als het donker is geworden keer ik terug op het dakterras, nu om de ansichtkaarten te schrijven. En hoewel ik me had voorgenomen om niets te eten, begint het toch een beetje te rommelen, nu vanwege een leeg gevoel. Besluit in de broodjeszaak tegenover het hotel iets te gaan halen, maar dat "iets" blijkt uiteindelijk een Turkse pizza te zijn. Heel erg lekker en geen protesten van m'n buik.
Hierna nog wat Harry Potter en plannen voor de volgende dag, zou ik genezen zijn? Ik besluit de nacht af te wachten.
Klik hier voor het verslag van de vierde dag.