Om 07:00 uur loopt de wekker af. Ik ben hier immers niet om te lummelen, maar om iets van de stad te zien. Voor vandaag staan de twee meest in het oog springende monumenten op het programma.
Na het bescheiden maar verder goede ontbijt (stokbrood, jam, geitenkaas, worst, meloen, olijven, thee, koffie, eieren en limonade) nog even een laatste inspectie van de rugzak en "off we go", opnieuw richting Sultanahmet. Maar ik besluit een andere weg te proberen. Omdat richting Sultanahmet de weg weer naar beneden ging, trok ik de conclusie dat het daar iets minder klimmen zou zijn. Klopt wel, alleen is de weg die kant op niet helemaal recht en zodoende moet ik wellicht minder klimmen, maar over een kortere afstand met als gevolg dat de weg nog steiler loopt. Goed, da's dus eens maar nooit meer. Omdat het nog vroeg is maar even slenteren door het park en genieten van de waterdamp die afkomt van de grote fontein.
Geheel willekeurig valt de keuze op de Aya Sofya om als eerste door me bezocht te worden. En bij het kopen van een kaartje kom ik in aanraking met Turkse logica. Om de entree van 15.000.000 Lira te betalen geef ik 2 briefjes van 10.000.000 Lira. Nou, dat had ik gedacht zeker. Ik krijg ze terug met de opmerking: "no chance, you change first". Oftewel, omdat meneer geen kleingeld heeft moet ik het zelf maar proberen. Even vraag ik me af waar ik dat in vredesnaam moet gaan proberen tot ik besluit om het één loket verder te proberen. En hier is het geen enkel probleem en krijg ik 5 briefjes van 1.000.000 Lira terug.
Dan door een metaaldetector, de rugzak door een X-ray, maar uiteindelijk sta ik voor de ingang. Met m'n reisgids in de hand begin ik aan de verkenning van de Aya Sofya. En zag het er aan de buitenkant al indrukwekkend uit, van binnen is het nog veel indrukwekkender. Ingewijd in 537, maakt dat dit gebouw meer dan 1400 jaar oud is. Eerst als kerk, maar na de verovering van Constantinopel werden er een paar minaretten naast gebouw en deed het dienst als moskee, tot er uiteindelijk een museum van gemaakt werd.
Ik kijk m'n ogen uit en breng een aardige tijd door in het gebouw tot het tijd wordt om weer eens verder te gaan. Was het lekker koel binnen, nadat ik de deur door ben kom ik erachter dat het buiten aardig opgewarmd is. Zo aardig dat het eigenlijk niet leuk meer is. En wat kun je op zulke momenten anders doen dan lekker luieren in de schaduw, zoals 2 autochtonen mij laten zien?
Ik schiet nog wat plaatjes van de Aya Sofya en begin inderdaad ook langzaamaan oververhit te raken. Maar goed dat het volgende doel ondergronds is. Namelijk de Yerebatan Sarayi, ook wel Basilica-cisterne genoemd. In 532 werd deze cisterne aangelegd door de Byzantijnen, zodat ze altijd waren voorzien van koel en schoon water. En het is heerlijk vertoeven in de cisterne. Klassieke muziek, druppend water, matig verlicht, het draagt allemaal bij aan een bepaalde sfeer die er hangt.
Dat er ook nog eens vissen rondzwemmen maakt het alleen maar nog iets meer bijzonder. En aan de vele muntjes te zien wordt het ook nog eens als wensput gebruikt. Vreemde fascinatie van mensen om muntgeld in het water te gooien. Zou dat wel goed zijn voor die vissen?
Ik besluit dat het tijd is om iets te gaan eten en begeef me langs de vele restaurantjes die er te vinden zijn. Kom uiteindelijk bij een heerlijk Kebab restaurant terecht en geniet van een heerlijk gericht met een nog veel heerlijker blikje Efes bier. Na het eten terug richting Sultanahmet en op de weg er naar toe stap ik binnen bij de tombe van Mahmut II. Entree in dit soort gelegenheden is gratis, maar een kleine donatie wordt wel op prijs gesteld. Dat dit een beetje understatement is blijkt wel als collega-toeristen de tombe willen verlaten zonder te betalen. Je hoeft geen Turks te begrijpen om de strekking door te hebben. Sterker nog, de vrijwillige donatie moet zo tussen de 999.999 en 1.000.001 Lira liggen.
Onwetend dat dit niet de laatste tombe is die ik deze week ga zien, trek ik m'n schoenen weer aan en vertrek weer richting Sultanahmet. Dit keer voor een bezoek aan één van de juweeltjes van dit stadsdeel en tevens naamgever ervan: Sultan Ahmet Camii. Bij aankomst is er net een gebed gaande en dus even gesloten voor toeristen. Ik hang wat rond op het plein en wordt aangeklampt door een tapijtverkoper. Ik doe m'n best om hem af te poeieren maar tevergeefs, ben duidelijk nog te lief voor deze mensen. Ik ga met hem mee en het hele ritueel van proberen een tapijt te verkopen komt voorbij. Ik wil helemaal geen tapijt, maar dat kan ik hem niet wijsmaken. In ieder geval hou ik er een kopje thee aan over en een hele wijze les over afdingen: de laagste prijs krijg je als je iets helemaal niet wilt hebben. Van €450 zakt de prijs uiteindelijk tot €100, voor iets wat je niet wilt hebben nog steeds teveel. De verkoper is verbaasd over zoveel stugheid en vraagt me af hoe ik erbij kom dat het bedrag nog steeds te hoog is. Ik roep uit "al zak je tot €50, dan nog moet ik niets hebben" en blijkbaar valt het kwartje en kan ik de zaak uit. Nou, het gebed is nu in ieder geval wel over.
Staand voor de moskee blijkt er een aparte toeristeningang te zijn en mijn kortstondige twijfel is genoeg om opnieuw een tapijtverkoper aan m'n zijde te vinden. NEE!! IK MOET GEEN TAPIJT!! Maar uiteraard loopt hij mee naar de ingang, gaat mee naar binnen, wijst me de uitgang aan en vertelt me dat hij daar staat en dat ik dan misschien wel even naar z'n winkel wil komen kijken. "Ja hoor.. ik zie je daar wel" zeg ik en ik bedenk me net dat ik toch zeker een uur in de moskee ga zitten.
Wat ik ook doe, want wat ik te zien krijg is van een oogverblindende schoonheid. De tapijten voelen zacht aan (misschien dan toch maar????), het is lekker koel en de vele toeristen, gecombineerd met biddende Turken maken het ideaal om lekker te gaan zitten en mensen te bekijken. Maar niet alleen mensen, ook het bouwwerk zelf mag er zijn. Zoals op de foto te zien is, is er veel blauw gebruikt in de moskee, vandaar ook de naam "Blauwe Moskee".
Terwijl ik lekker op de grond zit, hoor ik opeens krekels. Krekels? Oh verrek, een sms-berichtje. Toch maar even een antwoordje sturen en dan besef ik dat Allah wel boos op me zal worden als ik in een moskee zit te sms'en. Maar ja, m'n zweetvoeten hebben vast al strafpunten voldoende opgeleverd.
Als ik besluit dat het tijd wordt om te gaan, kijk ik eerst voorzichtig of ik wellicht de tapijtverkoper ergens zie. Nee, de Turkse kust is veilig, ik trek m'n schoenen aan (die je gedurende het bezoek mee mag nemen in een plastic tas), voldoe de donatie en ga ervandoor. Maak nog een kleine omweg via het Hippodroom, naast de moskee. Na het bekijken van de stenen pilaren besluit ik dat het voor vandaag mooi is geweest en loop richting hotel. De eerste paar honderd meter moet ik me nog door een haag van verkopers worstelen, maar eindelijk kan ik weer rustig ademhalen.
Op de hotelkamer aangekomen neem ik een verfrissende douche en ga verder in Harry Potter. Kan me voorstellen dat kinderen dit leuk vinden, kan het zelf ook wel waarderen. Het is maar goed dat ik de Engelse versie mee heb genomen, dat leest toch wat minder snel. Tussendoor kijk ik naar de tijdrit in de Tour de France en terwijl de airco lekker z'n werk doet, besef ik dat ik dit wel kan waarderen.
Door het vele water is de honger ook verdwenen en ik besluit maar weer in het restaurant van gisteren te gaan eten: snel, lekker en goedkoop. Daarna nog even wat inkopen doen en terug naar het hotel. Het wordt tijd om het programma voor de komende dagen vast te stellen.
Klik hier voor het verslag van de derde dag.