Nog zonder papieren op weg naar Schiphol, alwaar ik die papieren kan gaan ophalen. Ga vroeg weg omdat ik een mooie parkeerplaats op P30 wil hebben, dicht bij de bushalte. En dat lukt me. Alleen is de balie waar ik de papieren kan afhalen, als enige van alle balies gesloten. Nog maar even wachten dan, wat geld pinnen, omwisselen in Turkse Lira's en dan uiteindelijk toch de papieren in m'n bezit.
Door naar balierij 9 & 10 waar ik de nieuwe SSCI-balies eens kan uitproberen. Het verloopt allemaal voorspoedig, alleen heb ik volgens de dame van de KLM "last van overgewicht". Na m'n opmerking dat ik dat m'n hele leven al heb, kijkt ze me verbaasd aan en verklaart dat ze het over m'n koffer had. Ach gut.
Toch een vreemd gevoel om als passagier op Schiphol te lopen. In alle jaren dat ik daar rondloop is het vakantiegevoel dat de meeste mensen bij Schiphol hebben, er bij mij flink afgesleten. Maar toch, na het inchecken en de kop koffie die ik bij de collega's in de bagagekelder heb gehaald ("Wat doe jij hier, je hebt toch vakantie?" "Klopt, over twee uur vlieg ik. Kom even een bakkie doen") wordt het tijd om door de douane te gaan. En zodra ik de drukte in de lounge zie, komt als vanzelf het nummer "Airport" van "The Motors" in me op, wat een reclame van KPN al niet voor gevolgen kan hebben:
So many destinations, faces going to so many places.
Where the weather is much better.
And the food is so much cheaper.
Na wat tax-free shopping te hebben gedaan is het tijd om te boarden. En hoewel iedereen een stoel toegewezen heeft en dus aan boord kan, moeten ze toch allemaal als eerste aan boord zijn. Nou, laat ze maar, ik blijf nog even zitten. Want IK heb een mooie stoel met extra beenruimte (15a, naast de achterste nooduitgang boven de bakboordvleugel). Met dank aan collega Leonora die dit voor me geregeld heeft. Als ik later in het vliegtuig iedereen opgevouwen zie zitten, voel ik me heel even, een heel klein beetje schuldig. Maar gelukkig duurt dat niet al te lang.
Vlucht KL 1613 wordt vandaag uitgevoerd door de Boeing 737-800 "Sparrow Hawk" (PH-BXL) en alles verloopt behoorlijk soepel. Verzorging is goed en dankzij voldoende leesvoer bereiken we Istanbul, waar na de landing een oorverdovend applaus opklinkt. Huh? Ik dacht dat ze dat alleen bij goedkope charters deden. Een Turkse man naast me zegt: "da's altijd als er veel Turken inzitten". Nou, dat zal dan wel.
De laatste hindernis is het ophalen van de koffer, maar zodra ik bij de aankomstband aankom, zie ik m'n koffer voorbijkomen. Ik pak hem van de band en loop naar de uitgang. Niets aan te geven en daar sta ik dan. Waar is m'n taxi? Daar tussen de menigte zie ik een bordje "Mr. Stroo", vastgehouden door een onberispelijk geklede chauffeur. Hij neemt m'n koffer over en voert me naar een luxe, zwarte Mercedes met een -gelukkig- goed werkende airco. Na een korte rit in het gezelschap van een gids die me nog wat excursies probeert te verkopen, komen we bij het hotel aan en niet veel later kan ik beginnen met het uitpakken van m'n koffer.
Na het uitpakken en omkleden besluit ik om Istanbul maar eens te gaan verkennen. Ik vraag de receptioniste waar op de kaart (die ik op het vliegveld achterovergedrukt heb) het hotel ligt, neem een kaartje van het hotel mee en neem de kuierlatten. Al direct om de hoek verschijnt een behoorlijk steile weg en al zwetend beklim ik hem voor de eerste keer, wetend dat dit nog vele malen gaat gebeuren. Nou, kom ik ook nog aan wat lichaamsbeweging. Net als Rome is Istanbul op 7 heuvels gebouwd, iets wat ik de komende dagen nog zou gaan merken.
Ik besluit richting Sultanahmet te lopen, het oude centrum van Istanbul. En naarmate ik dichterbij kom zie ik de minaretten al boven de huizen verschijnen totdat ik toch nog onverwachts oog in oog sta met de Sultan Ahmet Camii (Blauwe Moskee) aan de ene zijde, en de Aya Sofya aan de andere zijde. Wow! Da's nog eens indrukwekkend te noemen. Na een tijdje rondgelopen te hebben, het is al laat geworden, ga ik terug naar het hotel. Uiteraard volgens een alternatieve route. Die route loopt langs de Bosporus en aangekomen bij de locatie van het hotel blijkt dat de kaart toch iets minder betrouwbaar was dan ik had gehoopt. Ik besteed nog een half uur aan het straatje in, straatje uit lopen tot ik uiteindelijk een straat vind waar wel een naambordje hangt. Daarna is het een fluitje van een cent en bleek dat ik wel heel dicht in de buurt was al die tijd.
Omdat ik niet veel honger heb besluit ik maar wat te gaan eten in een klein restaurantje naast het hotel. Hier moet ik voor een goede maaltijd de vreselijke som van 3.500.000 Lira betalen. Tot ik besef dat dat net iets meer is dan 2 Euro. En het smaakt nog ook, prima zelfs. Na het eten nog even wat water en andere drank ingekocht bij de plaatselijke supermarkt en terug naar het hotel. Het water in de koelkast gezet, mezelf onder de douche en vervolgens onder de dekens met de reisgids van Istanbul en -even later- met Harry Potter, "The Goblet of Fire".
Klik hier voor het verslag van de tweede dag.